Еден прекрасен, длабок и емотивен избор за книга: „Под мермерното небо“ (Beneath a Marble Sky) од Џон Шорс . Таа содржи безвременска емоција, историска мистика, раскошна естетика и моќни животни приказни.

Ако сте во потрага по книга која ќе ве однесе на далечно патување низ времето, ќе ви ги разбуди сите сетила и ќе ве расплаче со својата емотивна длабочина, мојот следен предлог за вашата домашна библиотека е романот „Под мермерното небо“ од Џон Шорс.

Ова е епска, но истовремено неверојатно интимна приказна која се развива околу создавањето на едно од светските чуда – велелепниот Таџ Махал.

Сеќавања кои пловат низ времето

Приказната започнува тивко и поетски. Нè води низ сеќавањата на една возрасна жена, принцезата Џаханара која, додека мирно плови со чамец, се навраќа на деновите од својата младост. Таа го отвора ковчегот на минатото, потсетувајќи се на својот татко, на бурниот живот во палатата и на својата најголема, судбоносна љубов.

Од незамислива тага до вечен споменик

Кога нејзиниот татко, моќниот император Шах Џахан, прерано ја губи својата сакана сопруга Мумтаз Махал, неговиот свет целосно се урива. Скршен од незамислива тага, тој донесува одлука која ќе ја промени историјата: одлучува својата бескрајна љубов кон починатата сопруга да ја преточи во мермер.

Така започнува изградбата на најубавиот мавзолеј на светот, градбата која подоцна сите ќе ја знаеме како Таџ Махал. За да ја оствари оваа грандиозна намера, императорот ангажира врвен архитект. Но, во тие прашини на градилиштето, меѓу тешките блокови од бел мермер и скиците на вечноста, суптилно и неочекувано се вмешаува една нова, забранета и силна љубов.

„Под мермерното небо“ не е само историски роман за интригите во кралските палати и војните за престолот. Ова е, пред сè, неверојатно моќно сведоштво за тоа колку далеку може да отиде човекот кога е воден од чиста љубов. Дело полно со бои, мириси на Ориентот и емоции кои ќе го задржат вашето внимание и ќе ви го заробат срцето до последната страница.

Мисла за денот: Некои љубови се толку големи, што дури и најостриот мермер под небото го претвораат во чиста поезија.